Precies 2 maanden geleden zei ik ja tegen het samenwonen met Naomi & Chantal. Nog een weekje en dan is het tijd om te verhuizen!

Best grappig als ik zo terugkijk hoe snel en random dit is gegaan. Vrienden en familie reageerden allemaal enthousiast en vroegen zich af of ik het huis al wel had gezien (uhh ja, op een filmpje:) en dat was voor mij overtuigend genoeg). Toen ik er vanmorgen over kletste met mn moeder zei ze nog dat ze het wel gewend is van me dat ik ‘ineens’ zo’n actie neem.

Ah, ik heb er zoveel zin in
& tegelijkertijd voelt het dubbel..

Het is helemaal natuurlijk om los te komen van je ouders en ook voel ik verdriet om (wel al voor de 3e keer) weg te gaan, weg van een fijn gezellig (en soms uitdagend confronterend) thuis.

Want thuis leer je toch wat thuis zijn voor je is. Wat soms later pas voelt als gemis.

Ook zijn er dingen die je dan ineens vanuit puur je eigen visie helemaal anders ziet. Dingen die je eerder misschien niet helemaal (of helemaal niet) toeliet.

We mogen eren waar we vandaan komen. Om onszelf zo voor de toekomst klaar te stomen.

Met het accepteren en omarmen van onze ouders (en daarmee onszelf) en alles wat ze ons hebben gegeven, kunnen we onszelf een volwaardige plek in de wereld geven. Volledig als uniek verdere stappen nemen in het leven.

Hoe was de stap voor jou toen je uit huis ging (of verwacht je dat het voor je gaat zijn) ?

Wat is het eerste wat in je opkomt als ik jou vraag wat jij hebt meegenomen vanuit vroeger, thuis als je bijv kijkt naar het maken van keuzes en wat je nu nog zo doet als eerst?:)