Wauw dit weekend.

Toen ik aankwam op de locatie zette ik vrij snel mijn telefoon op vliegtuigstand en landde ik in het hier en nu. Wat een rust!

Een super fijne rustgevende locatie, midden in het bos. De sfeer was zo ontzettend fijn. Eentje waarvan je voelde, het enige wat ik doen hoef is te zijn!

Opfrissen in de buitendouche, eten bij een vuurtje én gezellige, eerlijke, diepgaande gesprekken voeren met meiden die ik daar pas ontmoette. Wauw, zo simpel en krachtig kan het zijn! In de nacht kwam er heftige onweer voorbij en daar lag ik in de pipowagen, zonder gordijnen (kwam er de volgende dag pas achter dat die er waren, oops).

Ik had een keus: in angst schieten, me druk maken (yes, automatisch gebeurde dit een beetje) én puur zijn, met aandacht in mijn lijf en me realiseren “ook dit gaat weer voorbij”. En deze, deze werkte zo krachtig!

De volgende dag stond voor mij in het teken van stilte, puur zijn, in de ontvangmodus.
Wauw, wat een bewustwordingsmomenten.

Gedachtenstromen.
Gevoel toch hallo te horen zeggen tegen iedereen wie je tegenkomt.
De magie van de natuur, de zon die door de bomen schijnt en ieder blaadje een unieke kleur geeft.
De keus die ik ieder moment had, om stil te staan, door te lopen, mijn intuïtie of verstand te volgen in de route.

In de avond voelde het voor mij als genoeg en precies op dat moment kwam de eigenaresse naar me toe. Ze kwam me vragen of ze iets voor me kon doen en nodigde me uit bij hun, bij het kampvuurtje te komen zitten. Ik nodigde mezelf uit dit te doen, weer puur te zijn, met de aandacht veel bij mezelf en te genieten van de geur van de verse popcorn, de fantasie die terug te horen is in de gesprekken van de kinderen die er waren en de geluiden van de natuur.

De volgende ochtend was het tijd om weer richting huis te gaan. Stiekem zag ik er best tegenop weer mijn telefoon aan te zetten, puur omdat het me zoveel rust gaf. Gelukkig realiseer ik me ook al te goed, de keus is aan mezelf, er is niemand die me zegt wat moet.

Ik stapte op de mountainbike en voelde een kick, aah dit is wat ik vaak zo tof vond om bij anderen te zien, gedachteloos op de fiets & nu doe ik het gewoon zelf ik kwam alleen maar vriendelijke mensen tegen, genoot van de natuur en het frisse windje. Toen ik geen zin meer had, belde ik mijn ouders op om te vragen of ze me kwamen halen. Mijn vader zei “denk maar dat er niemand thuis is die je kan halen, nog lekker even doorfietsen jij, je bent al ver op weg en kan dat laatste ook! Opgeven is geen optie” en yesss so I did & ik genoot!

Ik genoot van mezelf nog even challengen, het fijn te maken voor mezelf met een muziekje aan en me bij de thuiskomst trots te voelen dat ik toch heb doorgezet. Op en voldaan lig ik ’s avonds in bed. Wat een intens, fijn en nodig weekend was dit!

Hoe zou het voor jou zijn je telefoon uit te schakelen?
Hoe zou het voor jou zijn gewoon eens te doen waar je al even van droomde of naar verlangde?
Hoe zou het voor jou zijn jezelf toe te staan voor even alleen maar te hoeven ZIJN?