Als ik terugkijk vond ik het vaak zo spannend om mezelf te laten zien en uiten. Te laten horen hoe ik dingen ervaar, wat mijn gedachten en ideeën waren over alles daarbuiten.

Mn vroegere ik, lees ook wel: innerlijk kind, zou dit (de ruimte innemen met de drum) niet snel hebben gedaan. Zij vaak subtiel en rustig aanwezig, het liefste ergens achteraan.

“Oee dan zit iedereen zo te kijken..”
ondertussen ik mezelf met anderen te vergelijken..

“Hoe ga ik me dan gedragen?”,
de aandacht vond ik niet zo gemakkelijk te verdragen.

Volledig worden gezien,
uhh tikkeltje ongemakkelijk misschien..

Gevoed door gedachten, overtuigingen waardoor ik mijn ruimte niet innam.. tot het er, als ik op mezelf was, weer allemaal als tranen uit kwam..

Levend uit angst, die ergens vanuit is ontstaan,
na opmerkingen of reacties die je eerder pijn hebben gedaan.

Soms mogen we terug naar deze eerdere ervaringen, deze helen en zien,
om weer verder te komen, heel anders dan je had gedroomd misschien?!

Laten horen (aan anderen & jezelf) wat er voor JOU toe doet,
dat vraagt soms moed.

Gaan staan in het middelpunt van je leven,
jezelf helemaal blootgeven.

Te kijken naar wat er in je leeft,
zodat je jezelf nieuwe kansen geeft:)

Ben jij klaar om stappen te zetten, weer helemaal terug naar jouw basis? Terug naar eerdere en daarna volgende fases?:)

Stuur me een DM om een gratis kennismakingscall te plannen en te kijken wat voor jou ondersteunend kan zijn ♡